Odpowiedź na „Pobudkę”

ogłoszoną przez Dziekana Ziemisława Gintowta

Bardzo mądra, a nawet przenikliwa i dalekowzroczna ocena sytuacji adwokatury, przedstawiona w wystąpieniu Dziekana Izby Warszawskiej, zawiera jedno stwierdzenie, z którym nie mogę się zgodzić jako przedstawiciel samorządu adwokackiego, dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w  Bielsku – Białej.

Dziekan Gintowt pisze, że nie zabiera głosu przeciw komukolwiek, ale za czymś, za naszą wspólną sprawą.

Taka istotnie byłaby treść jego wystąpienia, gdyby nie stwierdzenia dotyczące mniejszych izb adwokackich, w nim zawarte.

Wśród wielu cennych wskazówek dotyczących szerszego i zgodnego z duchem czasu spojrzenia na zadania i cele adwokatury, po pozytywnym odniesieniu się do inicjatywy czterech Izb (katowickiej, bielsko – bialskiej, częstochowskiej i opolskiej), dotyczącej wspólnego zorganizowania zjazdu adwokatury, w wystąpieniu znalazło się  stwierdzenie, iż utrzymywanie dziś mniejszych izb to anachronizm,  a nieco dalej: małe owszem jest piękne, ale w związku z tym odpowiednio drogo kosztuje. Nie ma darmowych obiadów.

Nie rozumieniem przyczyn tego ataku na mniejsze izby adwokackie i związku między głoszonymi przez Autora tezami, a koniecznością tworzenia jedynie Izb wielkich.

Nieco wcześniej czytamy, że Dziekan Gintowt reprezentuje największą Izbę Adwokacką w Polsce liczącą ponad 5200 osób, że nie może podać dokładnej liczby jej członków bo praktycznie co tydzień odbiera nowe ślubowania, a do zapewnienia prawidłowej działalności tak wielkiej izby niezbędne są odpowiednie regulacje prawno – organizacyjno - techniczne dla sprawnego przeprowadzenia koniecznych zmian w zmienionym otoczeniu (w Warszawie nie ma odpowiedniej sali na odbycie Zgromadzenia Izby zapewniającej udział wszystkich uprawnionych, gdy liczba adwokatów przekroczy 4000).

W Izbie Adwokackiej w Bielsku – Białej, podobnie jak w wielu innych tzw. mniejszych izbach, takich problemów na szczęście nie ma. Jako Dziekan tej Izby nie tyko wiem z ilu składa się ona adwokatów i aplikantów adwokackich, ale w dodatku większość z nich to osoby które nie są dla mnie i dla członków Rady anonimowe , z których problemami często jestem na bieżąco zaznajamiany i które  w przedstawicielach wybranego przez siebie samorządu widzą swoich rzeczywistych reprezentantów, o których wiedzą, że w każdej chwili mogą przedstawić im swoje problemy zawodowe, a nawet osobiste.

Organizując walne Zgromadzenie Izby nie muszę szukać stadionu sportowego ani hali widowiskowej i nie muszę myśleć z przerażeniem o przyszłości, a w szczególności o tym gdzie i jak przeprowadzę walne zgromadzenie izby, która w tej chwili liczyłaby około 5000 osób, a za kilka lat ta liczba mogłaby się podwoić.

Rację ma Dziekan Gintowt pisząc, że taka sytuacja wymaga odpowiednich regulacji i zapewne ma na myśli zmianę prawa o adwokaturze w ten sposób aby Zgromadzenie Izby zastąpić zgromadzeniem delegatów izby. Tylko czy to są zmiany mające cokolwiek wspólnego z krzewieniem idei samorządności?

Czy rzeczywiście przyszłość adwokatury pozostaje w sprzeczności z istotą samorządu adwokackiego i wymuszać będzie w miejsce dotychczas istniejących izb tworzenie wyłącznie izb–molochów, z których każda działać będzie na takich zasadach na jakich działa cała Adwokatura, decydując o istotnych sprawach  głosami swych delegatów?

Nie wiem także i nie rozumiem co miał na myśli dziekan Gintowt pisząc, że utrzymywanie małych izb odpowiednio drogo kosztuje. Przedstawiona w ten sposób teza nie została poparta jakimkolwiek wyliczeniem  i twierdzę, że jest całkowicie bezpodstawna i sprzeczna z faktami.  Wręcz przeciwnie mniejsze izby gospodarują bardzo oszczędnie posiadanymi środkami finansowymi i per saldo ich utrzymywanie jest dzięki temu dużo tańsze. Może chodzi o to, że takie izby nie są w stanie własnym sumptem organizować wielkich imprez. To prawda, ale właśnie podjęta przez nasze Izby wspólna inicjatywa dobitnie wskazuje na to, że jest to problem, z którym można sobie poradzić, bez wylewania dziecka z kąpielą i bez łączenia mniejszych izb z większymi.

A co do obiadów… warszawskie też nie są darmowe, a nasze są skromniejsze.    

Apeluję wiec o umiar i rozwagę w dobieraniu argumentów. Mądre i przemyślane tezy obronią się same, bez potrzeby naginania faktów i używania argumentów wątpliwych.

Poza tym, ogólna wymowa omawianego pisma zawiera się w apelu o większą aktywność, o lepsze wykorzystywanie naszego potencjału, o podejmowanie trudnych wyzwań.  Jednym z tych wyzwań jest obrona naszego samorządu, więc nie poświęcajmy go niepotrzebnie  i nie uszczęśliwiajmy na siłę i wbrew ich woli adwokatów zrzeszonych w mniejszych izbach, skoro oni  o zmiany w tym zakresie jakoś nie proszą.

Przecież istota samorządu polega na tym, że ludzie w nich zrzeszeni rządzą się sami, a nie są uszczęśliwiani wbrew swojej woli przez cudze decyzje. O to walczymy jako samorząd adwokacki, starając się przeciwdziałać różnym decyzjom i naciskom idącym z zewnątrz. Czy rzeczywiście my, przedstawiciele samorządów mniejszych izb, musimy też o to walczyć i to z własnymi kolegami?

Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w Bielsku – Białej

               adwokat Jerzy Stworzewicz

(list otwarty Dziekana Gintowta opublikowany na stronie warszawskiej ORA:  

http://www.ora-warszawa.com.pl/uploaded/List%20otwarty.pdf)

Ministerstwo Sprawiedliwości, w ramach projektu ustawy o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów (tzw. ustawy deregulacyjnej), proponuje m.in. skrócenie okresu szkolenia w ramach aplikacji adwokackich z trzech do dwóch lat oraz skrócenie okresu pozaaplikacyjnej drogi do zawodu adwokata z pięciu do trzech lat. Adwokatura stanowczo sprzeciwia się tym rozwiązaniom, jako propozycjom godzącym w prawa aplikanta do wykonywania pracy zawodowej i uzyskania należytego przygotowania zawodowego, pod kierunkiem i na ryzyko patrona. Aplikacja adwokacka – jak inne aplikacje w zawodach prawniczych – jest najbardziej efektywną formą przygotowania zawodowego, czego dowodzą dotychczasowe wyniki egzaminów adwokackich. Interes publiczny przemawia przeciwko wprowadzaniu przepisów, które będą promowały gorsze ścieżki dostępu do zawodu adwokata niż aplikacja adwokacka. Jeśli jesteś przeciwny proponowanym zmianom poprzyj petycję Adwokatury przeciwko propozycjom deregulacji w przedstawionym kształcie – złóż swój podpis on-line.

link do strony jest następujący: http://www.th1.neo.pl/

Poniżej publikujemy Uchwałę O.R.A. w Katowicach, podjętą w dniu 19 stycznia b.roku. Doniosłość stanowiska w niej wyrażonego, jakie Okręgowa Rada Adwokacka w Bielsku-Białej uznaje za własne, stwarza potrzebę publikacji tejże Uchwały.

UCHWAŁA

OKRĘGOWEJ RADY ADWOKACKIEJ W KATOWICACH Z DNIA 19 STYCZNIA 2012 R.

Zaniepokojeni doniesieniami medialnymi o próbach przeforsowania w Ministerstwie Sprawiedliwości projektu zmian w ustawach o adwokaturze oraz o zawodzie radcy prawnego, zgodnego z postulatami Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia 18.06.2010 r. członkowie Okręgowej Rady Adwokackiej w Katowicach uznają za stosowne pojąć uchwałę o następującej treści.

1. Każdemu uprawnieniu winien odpowiadać związany z tym obowiązek prawny. Określona część środowiska radcowskiego, zwłaszcza skupiona wokół KRRP dąży obecnie do uzyskania przez radców prawnych uprawnienia do prowadzenia obron w sprawach karnych. Powiada się, że jest to już ostatnia różnica pomiędzy obu korporacjami, a jej usunięcie poprzedzi unifikację obu zawodów, co ma rzekomo stanowić dobro samo w sobie. Według źródeł prasowych Pan Minister Sprawiedliwości Jarosław Gowin „nie widzi powodu, aby adwokaci i radcowie różnili się uprawnieniami”. Jednocześnie nie widać, aby szerokie rzesze osób, wykonujących zawód radcy prawnego były przygotowywane do wykonywania nowego uprawnienia, chociażby poprzez uwzględnianie prawa karnego oraz procedury karnej w szerszym niż dotąd zakresie w programach szkoleń zawodowych. Nie słychać też, by w środowisku radcowskim toczyła się rzetelna i bardzo potrzebna dyskusja na temat statusu zawodowego radcy prawnego, w szczególności zaś potrzeby wykonywania tego zawodu jako zawodu wolnego. A w tym upatrujemy istotnej różnicy pomiędzy obu zawodami, której nie usunie nawet uzyskanie przez radców prawnych uprawnienia do podejmowania się obrony w sprawach karnych. Wygląda więc na to, że grupa radców, którą mamy tu na myśli (nie wyrażająca bynajmniej jednolitego stanowiska swojego środowiska ) rada byłaby przyjąć kolejne uprawnienie bez towarzyszącemu temu uprawnieniu obowiązkowi.

2. Podstawowym zaś obowiązkiem adwokata-obrońcy w sprawach karnych jest jego niezależność i nie podleganie uwarunkowaniom, typowym dla wykonywania zawodu w ramach umowy o pracę. Właśnie owa niezależność, zwłaszcza wobec urzędów i instytucji państwowych, pozwala obrońcy, wykonującemu zawód w formie zawodu wolnego, rzucić rękawicę oskarżycielowi publicznemu. Wykonywanie wolnej profesji obrończej jest immanentnym elementem tego, co określa się mianem „godności adwokackiej”. Tak więc zniwelowanie owej „ostatniej różnicy” uprawnień członków obu korporacji nie wykluczy różnicy najistotniejszej, polegającej na odmienności formy wykonywania obu zawodów. Natomiast przynieść może nowe zagrożenia dla sztuki obrończej w Polsce – wynikające nie tylko i nie tyle z braku kompetencji radców prawny, ile z ich statusu zawodowego.

3. Podobnie jak podczas pamiętnej dyskusji, stoczonej przez oba środowiska na przełomie 2009 i 2010 roku, wyrażamy pogląd, że klucz do rozlicznych pretensji KRRP pod adresem środowiska adwokackiego, leży w ich własnych rękach. Bowiem nie można łączyć uprawnień, wynikających z wykonywania wolnego zawodu z tymi uprawnieniami, jakie daje wykonywanie zawodu prawniczego w formie zależnej. A taka jest, jak widać chęć osób, popierających przedmiotowy projekt. Ówcześnie proponowano niedorzeczny projekt tzw. „nowej adwokatury”, będący w istocie objęciem dotychczasowym statusem radcy prawnego członków wolnej adwokatury.

Droga dla tych członków korporacji radcowskiej, którzy prowadzą działalność w formie kancelarii i którzy pragną bronić obywateli w sprawach karnych stoi już dziś szerokim otworem - poprzez wstąpienie do korporacji adwokackiej. Propozycje, o których tu mowa zmierzają do urzeczywistnienia starego pomysłu „nowej adwokatury” tym razem w zakresie ograniczonym do korporacji radcowskiej.